بیش فعالی چیست؟+معرفی 2 نوع اصلی+نشانه ها و خطرات+درمان🟢

اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یک اختلال رشدی است که در اوایل کودکی شروع می‌ شود. ADHD قبلاً اختلال کمبود توجه (ADD) نامیده می‌ شد. ADHD اغلب به اشتباه درک می‌ شود. این اختلال می‌ تواند باعث مشکلاتی شود:

تمرکز
حواس‌ پرتی
بیش‌ فعالی (گاهی اوقات)
تکانشگری

در این مقاله همه چیز را در مورد بیش فعالی کودکان و نوجوانان به شما خواهیم گفت. خطراتی که کودکان با ADHD را تهدید می کند بیشتر از سایرین است. به این دلیل که آن ها نمی توانند تمرکزی روی امنیت و محیط اطراف خودشان داشته باشند.

مشکلات بیش فعالی یا ADHD

بیش فعال بودن کودکان یا نوجوانان ممکن است باعث شود افراد مبتلا به ADHD در موارد زیر مشکل داشته باشند:

تحصیل
دوستی‌ ها
کار
زندگی خانوادگی

حدود 1 نفر از هر 50 ایرانی ADHD دارد. در حالی که ADHD در پسران شایع‌ تر است . در دختران و بزرگسالان کمتر از حد تشخیص داده می‌ شود.

بیش از ۳ نفر از هر ۴ کودک مبتلا به ADHD هنوز در بزرگسالی علائمی دارند.

علائم ADHD چیست؟

ADHD می‌ تواند به ۳ صورت بروز کند:

علائم بی‌ توجهی – فرد به راحتی حواسش پرت می‌ شود اما بیش‌ فعال یا تکانشی نیست.

علائم بیش‌ فعالی-تکانشگری – فرد علائم تکانشگری و بیش‌ فعالی دارد. علائم ترکیبی – فرد ترکیبی از علائم از جمله بیش  فعالی، بی توجهی و تکانشگری را دارد. علائم بی‌توجهی می تواند باعث شود که کودکان در استفاده کردن از گوشی های موبایل خود دچار مشکلات امنیتی بشوند. چون به مسائل امنیت خود اهمیت نمی دهند. به همین دلیل کنترل گوشی کودکان برای جلوگیری از انواع هک مثلا هک با شماره موبایل واجب است.

افراد مبتلا به ADHD نوع بی‌توجهی ممکن است این علائم را داشته باشند:

تمایل به شروع کار ها اما تمام نکردن آنها
به تعویق انداختن کار هایی که نیاز به تلاش مداوم دارند
به راحتی حواسشان پرت می‌ شود یا خیال‌پردازی می‌ کنند
مشکل در به خاطر سپردن چیز ها
مشکل در سازماندهی وظایف، فعالیت‌ ها، وسایل یا زمان

گم کردن چیز ها
عدم پیروی از دستورالعمل‌ ها
عدم توجه به جزئیات و انجام اشتباهات بی‌دقت
مشکل در تمرکز و توجه به کار هایی که خسته‌کننده یا ملال‌آور می‌ دانند

علائم بیش‌ فعالی-تکانشی

افراد مبتلا به ADHD نوع بیش‌ فعالی-تکانشی ممکن است این علائم را داشته باشند:

بی‌قراری و وول خوردن بیش از حد نسبت به دیگران
صحبت کردن بی‌وقفه و قطع مکالمات
پاسخ دادن سریع به سوالات قبل از اتمام سوال
واکنش سریع به موقعیت‌ ها بدون فکر کردن به عواقب آن
سرزنش والدین، شریک یا دوستانشان وقتی چیزی می‌ خواهند

کسلی را غیرقابل تحمل می‌ دانند
به دنبال تحریک هستند
در رفتار های پرخطر یا خطرناک شرکت می‌ کنند
انتخاب پاداش کوچکتر در حال حاضر به جای پاداش بزرگتر در آینده

علائم ترکیبی

برخی از افراد علائم هر دو نوع ADHD نوع بی‌توجهی و بیش‌ فعالی-تکانشی را دارند. چه چیزی باعث ADHD می‌ شود؟. افراد مبتلا به ADHD در آناتومی و عملکرد مغز خود تفاوت‌ هایی دارند. علل دقیق ADHD مشخص نیست. مطالعات ژنتیکی نشان می‌ دهد که ADHD یک اختلال ارثی است. تحقیقات نشان داده است که علائم ADHD با زیست‌شناسی مغز شما مرتبط است.

عوامل محیطی زیر ممکن است در ایجاد ADHD نقش داشته باشند:

سیگار کشیدن مادر در دوران بارداری
مصرف الکل توسط مادر در دوران بارداری
زایمان زودرس
وزن کم هنگام تولد

سایر عوامل محیطی که می‌ توانند باعث ایجاد تغییراتی در رشد و عملکرد مغز شما شوند عبارتند از:

سموم: مواد شیمیایی مانند سرب می‌ توانند بر رشد مغز تأثیر بگذارند.

محیط خانه: اگر در خانه درگیری زیادی وجود داشته باشد.

آسیب‌ های دوران کودکی: کودکانی که در دوران کودکی دچار تروما می‌ شوند، بیشتر احتمال دارد ویژگی‌ های سازگار با ADHD را نشان دهند. اکثر کودکان مبتلا به ADHD دچار ترومای دوران کودکی نشده‌ اند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

طبیعی است که افراد هر از گاهی بی‌قرار و حواس‌پرت شوند. اما وقتی ADHD دارید، علائم شما پایدار است و در کار یا مدرسه و دوستی‌ های شما اختلال ایجاد می‌ کند. اگر نگران ابتلا به ADHD هستید، اولین قدم مراجعه به پزشک است. آنها به احتمال زیاد شما را به یک روانشناس ارجاع می‌ دهند. یک روانشناس تنها پس از ارزیابی دقیق رفتار شما می‌ تواند تشخیص دهد. اختلالات رفتاری زیادی وجود دارد که می‌ تواند علائم ADHD را ایجاد کند، به خصوص در کودکان خردسال. ارزیابی مناسب بسیار مهم است.

دلایل دیگر برای بی‌توجهی، تکانشگری یا بیش‌ فعالی افراد عبارتند از:

مشکلات سلامتی یا عاطفی

مشکلات یادگیری
کمبود خواب

آسیب مغزی

ADHD چگونه تشخیص داده می‌ شود؟

معیار های مشخصی برای تشخیص ADHD وجود دارد.

علائم ADHD باید:

بیش از ۶ ماه طول کشیده باشد

قبل از ۱۲ سالگی بروز کرده باشد

با سن رشدی شما مطابقت نداشته باشد

باعث اختلال جدی در مدرسه، خانه و اجتماع شده باشد

در کودکان، تشخیص معمولاً توسط یکی از موارد زیر انجام می‌ شود:

متخصص اطفال (پزشکی که در کودکان تخصص دارد)

روانپزشک یا روانشناس کودک

پزشک شما می‌ تواند شما را برای مراجعه به این متخصصان ارجاع دهد.

برای تشخیص ADHD در بزرگسالی، باید مشخص شود که علائم شما از دوران کودکی شروع شده است.

ADHD چگونه درمان می‌ شود؟

بسته به نیاز های هر فرد، گزینه‌ های درمانی مختلفی برای ADHD وجود دارد.

درمان ممکن است شامل متخصصان مختلف سلامت، از جمله:

پزشک
روانشناس
روانپزشک
متخصص اطفال (متخصص کودک)

خانواده

متخصص اختلالات بیش فعالی (Erapist)

داروی ADHD

اگر ADHD شما تأثیر زیادی بر زندگی شما دارد، می‌ توانید مصرف دارو را در نظر بگیرید. دارو های محرک می‌ توانند بیش فعالی و تکانشگری را کاهش دهند. آنها ممکن است به شما در تمرکز و یادگیری کمک کنند. دارو های محرک سال‌ هاست که به طور کامل مورد تحقیق قرار گرفته‌ اند. نشان داده شده است که آنها:

ایمن هستند

تمرکز را بهبود می‌ بخشند

کنترل تکانه را بهبود می‌ بخشند

بیش فعالی را بهبود می‌ بخشند

دوز های مورد استفاده برای درمان ADHD اعتیادآور نیستند و علائم ترک ایجاد نمی‌ کنند.

با این حال، می‌ توانند عوارض جانبی مانند از دست دادن اشتها و مشکل در به خواب رفتن ایجاد کنند. برای افرادی که عوارض جانبی این دارو ها را دارند، دارو های غیر محرک نیز موجود است.

درمان‌های روانشناختی

درمان شناختی رفتاری ممکن است به شما در ایجاد استراتژی‌ ها و مهارت‌ هایی برای یادگیری و کنترل رفتارتان کمک کند. باید اثرات فضای مجازی روی کودکان را کاهش دهید.

مشاوره زوجین یا خانواده ممکن است برای افرادی که مشکلات ارتباطی دارند مفید باشد.

تغذیه و مکمل‌ ها

مصرف مکمل‌ های روغن ماهی برای افزایش سطح امگا ۳ ممکن است برخی از علائم ADHD را در برخی افراد بهبود بخشد.

شواهد نشان می‌ دهد که روغن ماهی فقط برای افرادی مفید است که از ابتدا به اندازه کافی ویتامین D ندارند.

قبل از مصرف مکمل‌ ها، همیشه با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که برای شما مناسب هستند.

تغذیه خوب نیز مهم است.

مراقبت از کودک مبتلا به ADHD

اگر فرد مبتلا به ADHD کودک است، والدین و معلمان مدرسه او باید در درمان او مشارکت داشته باشند. اولین قدم اغلب استفاده از استراتژی‌ های مثبت فرزندپروری است. این می‌ تواند به پایبندی به یک روال کمک کند و به فرزندتان در ایجاد مهارت‌ های اجتماعی‌اش کمک کند. با مدرسه صحبت کنید تا محیطی را برنامه‌ریزی کنید که فرزندتان بتواند در آن یاد بگیرد. اگر از کودکی مبتلا به ADHD مراقبت می‌ کنید، در زیر نکاتی وجود دارد که می‌ تواند کمک کند.

یک روال داشته باشید. سعی کنید هرگونه دستورالعمل را واضح و مختصر نگه دارید. به دستاورد ها و رفتار های مثبت پاداش دهید – این به عزت نفس آنها کمک می‌ کند. سعی کنید با فرزندتان وقت بگذارید و کاری را که از آن لذت می‌ برد، انجام دهید.

بیش فعالی در نوجوانان

بسیاری از نوجوانان در دوران کودکی تشخیص داده نمی‌ شوند. با افزایش سن، کنار آمدن با تغییرات برایشان دشوارتر می‌ شود. در دوران نوجوانی، ADHD ممکن است به صورت موارد زیر بروز کند:

دیر رسیدن مکرر
بی‌نظم بودن
نگرانی زیاد
احساس بد نسبت به خود
قطع کردن مکالمات
خیال‌پردازی

فراموش کردن دستورالعمل‌ ها
گفتن چیز هایی که نباید بگویید
به تعویق انداختن
انجام چند کار همزمان در حالی که باید روی یک چیز تمرکز کنید

داشتن برخی از این علائم به معنای ابتلا به ADHD نیست. هر کسی گاهی اوقات برخی از این علائم را دارد. اکنون ما اطلاعات بیشتری در مورد ADHD داریم. مدرسه شما قادر خواهد بود اطلاعات، منابع و تخصص لازم را برای حمایت از شما دریافت کند. دریافت کمک و پشتیبانی مهم است. هنگامی که ADHD شناسایی یا درمان نشود، ممکن است منجر به خوددرمانی شود. این ممکن است با الکل یا مواد مخدر غیرقانونی باشد که می‌ تواند منجر به اعتیاد شود.

ADHD در بزرگسالی

برخی از بزرگسالان مبتلا به ADHD:

با موفقیت یاد می‌ گیرند که زندگی خود را مدیریت کنند

فقط با دانستن اینکه می‌ توانند به موفقیت های بیشتری دست یابند، از آن عبور می‌ کنند

مشکل دارند زیرا کمکی را که برای رسیدن به پتانسیل خود نیاز دارند، دریافت نمی‌ کنند.

بزرگسالان مبتلا به ADHD ممکن است موارد زیر را داشته باشند:

افسردگی یا اضطراب

مشکلات خانوادگی

مشکلات در محل کار

عوارض ADHD

مهم است که افراد مبتلا به ADHD تشخیص داده شوند، درمان شوند و حمایت شوند. این می‌ تواند به جلوگیری از مشکلات در زندگی آنها کمک کند.

فقط از هر 3 نفر، 1 نفر ADHD را به عنوان تنها تشخیص خود دارد. اکثر افراد مبتلا به ADHD اغلب شرایط دیگری مانند:

اضطراب و افسردگی

مشکلات یادگیری

اوتیسم

آپنه انسدادی خواب (انسداد راه هوایی در طول خواب) بیشتر در افراد مبتلا به ADHD رخ می‌ دهد. خواب ضعیف در طول شب می‌ تواند تمرکز را در روز بعد دشوار کند.

برای بهترین حمایت از فرد مبتلا به ADHD، مهم است که:

ارزیابی مناسب انجام شود

از استراتژی‌ ها و درمان‌ ها استفاده شود

نقش S-child در بیش فعالی

باید به این موضوع توجه داشته باشید که استفاده کردن از برنامه های مختلف در کودکی و بزرگسالی برای افراد عادی و افراد مبتلا به ADHD متفاوت است. افرادی که بیش فعال هستند باید این مسئله را به طور کامل در نظر بگیرند. به عنوان مثال در یک کودک یا نوجوان معمولی شما می توانید به راحتی از اخلاق و رفتار آن ها تا حدودی  مطمئن باشید. اما در کودکی که بیش فعالی دارد تمرکز و توجه کافی وجود ندارد.

نداشتن تمرکز در بیش فعالی باعث می شود امنیت آن ها در فضای مجازی بیشتر به خطر بیفتد. زمانی که یک کودک نتواند تمرکز کافی در صحبت کردن با دیگران را داشته باشد مطمئنا اطلاعات زیادی را آشکارا به افراد می دهند.

با داشتن نرم افزار های کنترل والدین بر فرزندان مانند S-child می توانید به راحتی فرزندان خود را کنترل کنید. از همه ی مکان هایی که ممکن است فرزندان شما بروند و همچنین افرادی که با آن ها ارتباط برقرار می کنند. در نسخه های پیشرفته شما می توانید به محتوایی که کودکان شما دسترسی دارند دسترسی داشته باشید.